خدا

خدایا ، آنگونه زنده ام بدار که نشکند دلی از زنده بودنم

و آنگونه بمیرانم که به وجد نیاید کسی از نبودنم . . .

.

.

.

یادمان باشد پیمانى راکه در طوفان با خدا مى بندیم

در آرامش فراموش نکنیم . . .

.

.

.

به خدا گفتم : به من همه چیز بده ، تا از زندگی لذت ببرم

خداوند فرمود : به تو زندگی دادم تا از همه چیز لذت ببری . . .

.

.

.

یک دانه بذر میلیون ها دانه را با خود دارد. آیا وفور وغنای هستی را می بینی؟

خداوند در وجود ما هم “روحش” را به امانت گذاشته است

این همان “دانه الهی” است که باید آنرا با عشق و ایمان آبیاری کرد تا شکوفا گردد

.

.

.

معبودم!

متبرکم گردان به نامت

متبلورم گردان به عبادتت

متذکرم گردان به ذکرت

مرحمتم گردان به رحمتت

.

.

.

چه خود ساخته هایی که مرا سوخت ، و چه سوختن هایی که مرا ساخت

ای خدای من ، مرا فهمی عطا کن ، که از سوختنم

ساخته ای آباد از من بجا ماند . . .

خداوندا
خسته ام از فصل سرد گناه
و دلتنگ روزهای پاک.
بارانی بفرست چتر گناه را دور انداخته ام…





جاذبه‌ی سیب ، آدم را به زمین زد و جاذبه‌ی زمین، سیب را!
فرقی نمی‌کند؛ سقوط سرنوشت دل دادن به هر جاذبه‌ای غیر از خداست…





خدایا!
من ایمان دارم
ایمان دارم به اینکه هر که دلش هوایی تو شود
تو هوایش را داری…




وقتی احساس کردی گیر افتادی و دیگه هیچ راهی نیست که خارج بشی، اجازه بده خدا وارد بشه…





خدا را دوست داشته باش
حداقلش این است که کسی را دوست داری که آخر به او میرسی…





خدای من “بهشتی” دارد نزدیک، زیبا، بزرگ
و به گمانم “دوزخی” دارد کوچک، بعید
و در پی دلیلی است که ببخشد ما را
گاهی به بهانه‌ی یک دعا…





یوسف مى‌دانست تمام درها بسته هستند اما به خاطر خدا و به امید او، حتی به سوی درهای بسته دوید و تمام درهای بسته برایش باز شدند
اگر تمام درهای دنیا هم به رویت بسته شدن، به طرف درهای بسته بدو؛ چون خدای تو و یوسف، یکی است…





هر کسی می‌تواند دانه های یک “سیب” را بشمارد، اما
تنها خدا می‌تواند سیب های یک “دانه” را بشمارد…





خدایا! خواستم بگویم تنهایم، اما نگاهت مرا شرمگین کرد
چه کسی بهتر از تو؟



 

 پیامبر صلى الله علیه و آله فرمودند:

شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّه عَزَّوَجَلَّ وَ هُوَ شَهرٌ یُضاعِفُ اللّه‏ُ فیهِ الحَسَناتِ وَ یَمحو فیهِ السَّیِّئاتِ وَ هُوَ شَهرُ البَرَكَةِ؛

ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهى است كه خداوند در آن حسنات را مى‏افزاید و گناهان را پاك مى‏كند و آن ماه بركت است.

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود:

ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه؛

درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.

" بسم الله الرحمن الرحیم "

وَ مَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجاً

وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ

وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ

إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ

قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْراً

هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او قرار می‌دهد،

و او را از جایی که گمان ندارد، روزی می‌دهد،

و هر کس بر خدا توکل نماید، خدا او را کفایت می‌کند،

و خداوند فرمان خود را به انجام می‌رساند،

همانا خدا برای هر چیزی اندازه‌ای داده است.

مطلب ارسالی از مصطفی

اگر دیدید کسی کار خلافی می کند ، سرت را برگردان . این ستّاریت است . سَتر خداست .اگر دیدی آدم خوبی است ، فقط جاهل است ، آن وقت برمی گردی با روح صفا ویگانگی با خدای خودت با او صحبت می کنی . اول خودت معروف شو و چشمت را آلوده به خلاف دیگران نکن . چون اگر نگاه کردی و اذّیت شدی نمی توانی حق اورا ادا کنی . ولی وقتی سرت را برگردانی و به حال خود آمدی خیر خواه او می شوی . نگاه می کنی می بینی آدم بیچاره ای است . با یگانگی با هم صحبت می کنید . یک وقت می بینی علاج شد .

در امر به معروف و نهی از منکر نباید سِرِّ افراد را شکافت و گرنه می گوید : به شما چه ؟ اگر قصد شما هدایت است و پرده اش را بدری بدتر می شود . خدا دوست ندارد . بلکه با سلام و علیک و حال واحوال ، با ملاطفت و نرمی ، با هم صحبت کنید . او هم خودش می فهمد

امر به معروف و نهی از منکر خیلی لطایف دارد . اگر حقش را ادا کنی شخصی را که امر به معروف کرده ای مُبلّغ مقصد شما می شود . ولی اگر اذیّت شد مخرِّب مقصد شماست . اگر از شما اخلاق وصفا و وفا و یگانگی دید مبلّغ مقصد شماست . هر جا بنشیند
می گوید : آدم خوبی است ، خیلی با اخلاق با من حرف زد ، خیلی مرا درست کرد ، به داد من رسید ، اصلاً مرا نجات داد

ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻬﺮ ﺁﺗﻦﻣﯽﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪﻫﺎ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﻣﯽﮔﻔﺖ .
ﺭﻭﺯﯼ ﻏﺮﯾﺒﻪﺍﯼ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ :
“ ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﻮﻡ . ﺍﯾﻨﺠﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩﻣﯽ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ”
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﭘﺮﺳﯿﺪ :
“ ﺩﺭ ﺯﺍﺩﮔﺎﻫﺖ ﭼﻪ ﺟﻮﺭ ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ”.
ﻣﺮﺩ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﮔﻔﺖ :
“ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ . ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ، ﺣﻘﻪ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﺯﺩﯼ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ”.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ :
“ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪﺍﻧﺪ . ﺍﮔﺮ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯾﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽﺩﺍﺩﻡ ”.
ﭼﻨﺪﯼ ﺑﻌﺪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺳﻮﺍﻝ ﻣﯽﮐﻨﺪ .
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﺳﯿﺪ :
“ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﭼﻪ ﺟﻮﺭ ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ”
ﻏﺮﯾﺒﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ :
“ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﻭ ﭘﺮﮐﺎﺭﻧﺪ .
ﭼﻮﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻘﯿﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﺮﮎ ﻭﻃﻦ ﮐﺮﺩﻡ ”.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﻧﺪﯾﺸﻤﻨﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ :

“ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ . ﭼﺮﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮﯼ؟

ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺵ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟ ”!


ﻧﮑﺘﻪ:

ﻣﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭﺩﺭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ ﻭﺩﺭﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ ﺟﺰ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﯾﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺞ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﻭﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻑ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﺟﺰ ﺯﺷﺘﯽ ﻭﻧﻘﺼﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻧﺶ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﻨﯿﻢ ﻫﺮﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ.

در حالات حضرت ابراهیم خلیل (ع) وارد است که روزى از منزل بیرون آمد به طرف صحرا و كرانه دریا رفت و به سیر و سیاحت پرداخت ، با خود مى گفت : همه این موجودات متنوع و گلها و بلبلها و آبها و گیاهان و كوهها، خداى یكتا را شناخته اند و تسبیح او مى گویند، ولى این بشر خیره سر حاضر نیست از بت پرستى دست بردارد. غرق در فكر بود، كه ناگهان چشمش به انسانى خورد، كه در گوشه اى مشغول نماز است ، ابراهیم مثل عاشقى كه به دنبال معشوق مى رود، به سوى آن شخص رفت (1)
ابراهیم كنار او مشغول نماز شد، تا او از نماز فارغ گردید، ابراهیم از او پرسید براى چه كسى نماز مى خوانى ؟
او گفت : براى خدا، ابراهیم پرسید: خدا كیست ؟ او گفت : خدا كسى است كه تو و مرا آفریده است .

ابراهیم دریافت كه او خداى حقیقى را مى پرستد، به او فرمود: بسیار به تو علاقمند شدم ، روش تو را مى پسندم ، دوست دارم با تو باشم ، منزل تو كجاست ؟ تا هرگاه خواستم به زیارت تو آیم .
عابد گفت : منزل من آن سوى دریا است ، تو نمى توانى به آنجا بیائى .

ابراهیم پرسید: پس تو چگونه از آب رد مى شوى ؟
عابد گفت : من به خواست خدا روى آب مى روم و غرق نمى شوم .
ابراهیم گفت : شاید همان خدا به من نیز لطف داشته باشد و آب را براى من نیز رام كند، برخیز تا امشب با هم در منزل تو باشیم .

عابد برخاست و همراه ابراهیم ، حركت كردند، تا به دریا رسیدند، عابد نام خدا را برد، و از روى آب گذشت ، ابراهیم نیز نام خدا را به زبان آورد و حركت كرد، و هر دو از آب گذشتند و به منزل عابد رسیدند.
ابراهیم گفت : غذاى تو چیست ؟
عابد اشاره به درختى كرد و گفت :میوه این درخت را جمع مى كنم و در تمام ایام سال مى خورم .
ابراهیم پرسید كدام روز از همه روزها بزرگتر است ؟

عابد گفت : آن روزى كه خداوند خلایق را تحت حساب و كتاب مى كشد و به آنها پاداش یا كیفر مى دهد (یعنى روز قیامت )
ابراهیم گفت : بیا دعا كنیم تا خداوند مؤ منان را از سختى آن روز نجات دهد.

عابد گفت : سه سال است یك تقاضائى از خدا دارم هر چه دعا مى كنم به استجابت نمى رسد، دیگر در درگاه خداوند شرم دارم ، دعاى دیگرى كنم .
ابراهیم گفت : هیچ شرم نداشته باش ، گاهى خداوند، بنده اش را دوست ندارد، دعاى او را مدتى طولانى ، اجابت نمى كند، تا مناجات او زیاد شود، و به عكس هرگاه بر بنده اى غضب كرد، دعایش را مستجاب مى كند، یا ناامیدش مى نماید كه دیگر دعا نكند، حال بگو بدانم دعایت چیست ؟

عابد گفت : روزى در محلى نماز مى خواندم ناگاه چشمم به جمال بسیار زیباى نوجوانى افتاد كه چهره اش از زیبائى مى درخشید، و چند گاو مى چراند كه گوئى به بدن آنها روغن مالیده اند، بسیار براق بودند و همچنین بهمراه او چند گوسفند فربه بود، به سوى او رفتم و پرسید تو كیستى ؟ گفت : من فرزند ((ابراهیم خلیل (ع ))) هستم .

علاقه ابراهیم خلیل در دلم جاى گرفت ، و اكنون سه سال است از خدا مى خواهم كه مرا به زیارت خلیل خود ابراهیم ، موفق كند، اما دعایم مستجاب نشده است .

ابراهیم گفت : من همان ابراهیم هستم و آن نوجوان پسر من است . عابد تا این سخن را شنید دست بر گردن ابراهیم انداخت و او را بوسید و گفت : حمد و سپاس خداوندى را كه دعایم را مستجاب كردآنگاه ابراهیم (ع) بدرخواست عابد براى همه مؤ منین و مؤ منات دعا كرد و عابد آمین گفت.

به این ترتیب ، در مى یابیم كه نباید ناامید شد، و نباید از دعا غفلت كرد كه مستجاب خواهد شد! و گاهى این چنین شیرین مستجاب مى شود كه در داستان خواندید(2)